Rada O.B.W. oraz pracownicy Krajowej Spółdzielni Spożywców Kolejarzy w Lublinie.
Według opracowania Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej z Lublina, była to powstała w 1921 roku, na bazie dawnego Centralnego Związku Stowarzyszeń Spółdzielczo-Spożywczych Pracowników Kolejowych „organizacja zrzeszająca spółdzielnie spożywcze i handlowe działające w środowisku pracowników kolejowych w Polsce, szczególnie rozwinięta w okresie międzywojennym oraz tuż po II wojnie światowej (późne lata 40. XX wieku)”.
Ten związek spółdzielczy zasłużył się wielce zwłaszcza na niwie socjalnej, organizując w okresie kryzysów w II RP, jak i po II wojnie światowej, własne sklepy, piekarnie, magazyny oraz bufety stacyjne, które zmniejszały biedę i zwiększały bezpieczeństwo żywnościowe ludności.
W okresie PRL lokalne struktury K.S.S.K. włączano w strukturę większych powszechnych spółdzielni spożywców (np. spółdzielni „Robotnik”),
